sapfo

Småborn, de lyt stunde etter alt det vene Musen’ gjev dykk

syngjand’ med fiolbarm med’ dei spelar på ei klangklår lyre;

Eg sjølv er no stivbeint, og av di alderen gråe greip meg

kjenner eg meg kje lettbeint som før - kvite hår veks av svarte,

sjela mi er tung vorten og knea vil kje lenger bera

dei som før var snøgge til å danse liksom lette dådyr

- Alltid skal eg klaga over dette, men kva kan eg gjera?

Menneska lyt eldast når dei lever; noko anna går kje.

Likeins om Tithonos blir det sagt at han vart teken den gong

rosearma Eos bar han med seg; ho var full av kjærleik,

medan han var vakker og ein unggut; men då lange tider

var gått, vart han skrøpleg - men kje kona, for ho bleiv udøy’leg.